لغت نامه دهخدا
ابن بیع. [ اِ ن ُ ب َی ْ ی ِ ] ( اِخ ) حاکم، ابوعبداﷲ محمدبن عبداﷲبن محمدبن حمدویه نیشابوری ( 321 - 405 یا 406 هَ.ق. ). محدث معروف. ابن خلکان گوید نزدیک دوهزار تن از روات را دیده و از آنان حدیث شنوده و دو مرتبه به عراق و شام مسافرت کرده و در سال 359 قضای شهر نشابور از طرف سامانیان بوی مفوض گردیده و چندی وزارت ابونصر عتبی داشته، پس از آن قاضی گرگان شده و چند بار بسفارت نزد ملوک آل بویه رفته و تألیفات بسیار دارد از آن جمله تاریخ علمای نشابور و المدخل الی علم الصحیح و امالی. وفات او در نیشابور روز سه شنبه سوم صفر بوده است.
