ابراهیم بن شاهر

ابراهیم بن شاهرخ، یکی از شاهزادگان دوره تیموری و از خاندان تیمور است که به عنوان شخصیتی دانش‌دوست، ادیب و خوشنویس شناخته می‌شود. او فرزند شاهرخ تیموری بود و در فضای فرهنگی و علمی دربار تیموری پرورش یافت و به دلیل علاقه به علم و هنر، در میان اهل دانش جایگاه ویژه‌ای داشت. در برخی منابع تاریخی آمده است که او از سوی پدرش، شاهرخ، به عنوان مسئول مناطق جنوبی ایران منصوب شد و در امور حکومتی نقش اجرایی نیز بر عهده داشت. ابراهیم بن شاهرخ علاوه بر فعالیت‌های سیاسی، توجه ویژه‌ای به عمران و آبادانی داشت و از جمله اقدامات مهم او ساخت مدرسه دارالشفای شیراز ذکر شده است. این اقدام نشان‌دهنده توجه او به آموزش، طبابت و گسترش نهادهای علمی در آن دوره است. همچنین در منابع تاریخی آمده است که شرف‌الدین علی یزدی کتاب مشهور «ظفرنامه تیموری» را به نام او تألیف یا تقدیم کرده است. این موضوع بیانگر جایگاه فرهنگی و سیاسی او در دربار تیموریان است. شخصیت او ترکیبی از قدرت سیاسی، علاقه علمی و حمایت از فرهنگ و ادب بود. ابراهیم بن شاهرخ در سال ۸۳۸ هجری قمری درگذشت و نام او در تاریخ تیموریان به عنوان یکی از شاهزادگان فرهنگ‌دوست باقی مانده است. به طور کلی، او نمونه‌ای از حاکمان دوره تیموری است که در کنار قدرت سیاسی، به توسعه علم و فرهنگ نیز توجه داشتند.