جان بسر بودن

جان بسر بودن. [ ب ِ س َ دَ ] ( مص مرکب )کنایه از مشرف بر مرگ بودن. ( بهار عجم ). سخت مضطرب و نگران بودن، چنانکه بیمار در حال نزع:
همین نه لاله ز شوق تو داغ برجگر است
که شمع نیز ز سوز غم تو جان بسر است.محمد سعید اشرف ( از بهار عجم ).رجوع به جان بسر و جان بسر شدن و جان بسر کردن شود.

کنایه از مشرف بر مرگ بودن

💡 ای دل چه کری کند مشوش بودن وز بهر دو روزه عمر سرکش بودن

💡 با هر دو جهان چو رنگ باید بودن بیزار ز لعل و سنگ باید بودن

💡 زیر گل بودن، بسی خوشتر، که زیر منتی وای اگر در عهد ما میبود صاحب همتی

💡 بی‌تکلف، در بلا بودن به از بیم بلاست قعر دریا سلسبیل و روی دریا آتش است

💡 صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست خوش باش و بدان که بودنی بود ای دوست

💡 صد گوش نوم باز شد از راز شنودن بی بوددهنده نتوان زادن و بودن