جان بسر

جان بسر. [ جام ْ ب ِ س َ ] ( ص مرکب ) سخت مضطرب. بی قرار، چنانکه بیمار هنگام مرگ. مشرف بمرگ:
گر انیس لانه ای ای جان بسر
در کمین لا چرایی منتظر.مولوی.رجوع به جان بسر بودن و جان بسر شدن شود.

سخت مضطرب

💡 اکنون که بداندیش مرا جان بسر آمد دانم که غم دوری ما هم بسر آید

💡 بی‌دل و جان بسر شود بی‌تو بسر نمی‌شود بی دو جهان بسر شود بی‌تو بسر نمی‌شود

💡 در عشق تو اسبِ جان بسر خواهم تاخت پروانه صفت پای ز پر خواهم ساخت

💡 ای صبا گر بگشایی گرهی زان خم زلف رشته ی جان بسر او بچه پیوند کنی

💡 خرگه برون ز خلوت آن جمع برنهاد پروانه بود و جان بسر شمع برنهاد

💡 چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آید زتار او کسلد رشت وجان بدر آید