زود گوار

زودگوار. [ گ ُ ] ( نف مرکب ) سریعالهضم. خوشگوار. سبک. زودهضم. مقابل دیرگوار. سریعالانهضام. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ): و او [ پایها ] زودگوارتر است... از قبل آن زودگوار است که او را حرکت بیش از دگر اندامها بود. ( الابنیه عن حقایق الادویه، یادداشت ایضاً ). از غذا هرچه کسی را خوش آید و آرزو کند زودگوارتر باشد. ( ذخیره خوارزمشاهی، یادداشت ایضاً ). و غذاهای لطیف زودگوار و تری فزای باید داد. ( ذخیره خوارزمشاهی، یادداشت ایضاً ). شرابی که آفتاب پرورده باشد لطیفتر و زودگوارتراز همه شرابها بود. ( نوروزنامه، یادداشت ایضاً ).

خوشگوار سبک

💡 به زندان همی بود او را زوار همی برد بهرش می خوش گوار

💡 ماراست خوش گوار تر از آب زندگی گر یار زهر می فکند در ایاغ ما

💡 ز تلخی تُرُش رویان شد آخر کام شیرینت چو شور آب قناعت شد شراب خوش گوار تو

💡 این قوت خوش گوار به خرج آمد و هنوز خود مانده ام به قید حیات دژم اسیر

💡 آن را که لقمه‌های بلاها گوار نیست زانست کو ندید گوارش از این شراب

💡 مگر که خورد کفی آب عیسی از جویی به طعم همچو شکر بود آب نوش گوار