تختگاه درویش

💡 نه لایق ظلماتست بالله این اقلیم که تختگاه سلیمان بدست و حضرت راز

💡 بنای تمیشه را به فریدون پیشدادی نسبت داده‌اند. فردوسی تمیشه را تختگاه دوم فریدون پیشدادی خوانده است. ابن اسفندیار به نقل از شاهنامه آورده است: «فریدون پس از پیروزی بر ضحاک تمیشه را پایتخت کرد.» ظهیرالدین مرعشی نیز گفته است:

💡 به تختگاه محبت من آن سلیمانم که اسم اعظم تو نقش بر نگین من است

💡 آنک آن دیروز بد کز تختگاه ملک ری تیغ و تشریفی فرستادش خدیو روزگار

💡 یوسف صفت هر آنکه در افتد بچاه عشق برخیزد از سریر و جم و تختگاه کی

💡 در قدیم این واژه بیشتر به بلندی‌ های تختی که بیشتر از سنگ در دوطرف کوچه‌ ها یا میان باغ‌ ها و زیر درختان پربرگ برای استراحت در زیر سایه ساخته می‌شد به کار می‌رفت. در این معنی به آن تختگاه هم می‌گفتند.

💡 در داستان‌های عرفانی، تختگاه درویش نمادی از فروتنی و رهایی از تعلقات مادی است که نشان‌دهنده رسیدن به مرتبه‌ای والای معنوی می‌باشد.

💡 او که تمام عمر را در گوشه‌ای خلوت گذرانده بود، تختگاه درویش خود را تنها بر زمین و در کنار طبیعت بنا کرده بود.

💡 مفاهیم مربوط به تختگاه درویش در اشعار مولانا بازتابی از کشمکش میان دنیای مادی و نیازهای بی‌پایان روح انسانی است.