لغت نامه دهخدا
نااوس. ( اِ ) مأخوذ از یونانی. معبد ترسایان و آتشکده. ( ناظم الاطباء ). بر وزن ناقوس به ضم همزه، در رشیدی به معنی آتشکده آمده. حکیم سنائی گفته:
گرچه زاغ سیاه گشتم من
نگزینم مقام جز نااوس.
و در سامی به معنی گورخانه ترسایان نوشته اند. ( انجمن آرای ) ( آنندراج ) ( فرهنگ شعوری ). و ناووس هم آمده است که بجای همزه واو باشد. ( برهان قاطع ). || ناووس، ناؤوس، خصوصاً به معنی دخمه و اطاق زیرزمینی است که برای دفن میت بکار رود. ج، نواویس. حمزه اصفهانی گوید: «والفرس لم تعرف القبور، و انما کانت تغیب الموتی فی الدهمات و النواویس ». قبر. آرامگاه. ( حاشیه برهان چ معین ). با الف مضموم و واو معروف آتشکده باشد. ( جهانگیری ). بر وزن طاووس،آتشکده و عبادت خانه کفار. ( غیاث ):
و من کان الغراب له دلیلا
فناؤوس المجوس له مُقیل.