سکندری خوردن

سکندری خوردن. [ س ِ ک َ دَ خوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) بسر درآمدن چه سکندر بزبان رومی سر را گویند. ( غیاث ):
نصیب قسمت من کرد جوهری اسبی
که نیست روزی او جز سکندری خوردن.جوهری ( از آنندراج ).رجوع به سکندر خوردن شود.

( ~. دَ ) (مص ل. ) با سر به زمین آمدن.

( مصدر ) بسر در آمدن ( اسب ) پیش پا خوردن.
بسر در آمدن چه سکندر بزبان رومی سر را گویند.

با سر به زمین آمدن.

💡 می خور که حیات جاودانت بدهند وز صد چو سکندری امانت بدهند

💡 نشناخت گر زمانه مرا صاحبم شناخت نی‌ صاحبم که صاجب تخت سکندری

💡 تو در لباس خود گویی ز من سخن پس ‌تو ز لعل ‌خویش همچون سکندری

💡 تشنه لب جان دهی بخاک ایدل زین خیال سکندری که تراست

💡 گر هیچ تشنه در ظلمات سکندری دل کرد از آب خضر شکیبا من آن کنم

💡 تدبیر مملکت چو خضر کرد از آن شدست یأجوج فتنه بسته سد سکندری