سنگ برگان

سنگ برگان. [ س َ گ ِ ب َ رَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نام سنگی است الوان و بغایت نرم و سست که شیشه گران شیشه را بدان سفید کنند و آن را رنگ برگان هم میگویند و برگان نام دهی است در شیراز در قریه فاروق و کان این سنگ در آنجاست. ( برهان ) ( از آنندراج ). و چون آن قریه را نام مغن بوده آن سنگ را سنگ مغنی خوانند. ( از آنندراج ). رجوع به سنگ پرکان شود.

نام سنگی است الوان و بغایت نرم و سست که شیشه گران شیشه را بدان سفید کنند.

💡 ز بی برگان دل روشن ضمیران باصفا باشد که هر خاری به چشم شعله، میل توتیا باشد

💡 ز پشت مرکب چوبین دار بی برگان به دوش چرخ چو عیسی سوار می گردند

💡 همین بس است که بهر عطای بی برگان رسیده است به دست تو مرحبا گوهر

💡 اختر اقبال بی برگان بلند افتاده است هر که را شمع و چراغی هست از پروانه است

💡 بهر ساز برگ بی برگان، درین گلشن چو آب جمله تن جوش و خروش و کوشش و رفتار شو

💡 دل به فکر بره و ماهی و بریان هنوز برگان درگله و ماهیکان دریایی