لغت نامه دهخدا
سبعه الوان. [ س َ ع َ / ع ِ ی ِ اَل ْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) هفت رنگ مشهوره و آن سیاه و سپید و سرخ و سبز وزرد و کبود و گل گز که در این زمانه عباسی گویند. ( غیاث ) ( آنندراج ). || طعامهای هفت رنگ و آن از سنتهای فرعون است. ( غیاث ) ( آنندراج ):
چند از نعیم سبعه الوان چو کافران
کار جحیم سبعه ز امعاء برآورم.خاقانی.|| کنایه از هفت آسمان. || کنایه از هفت طبقه زمین است. ( آنندراج ). رجوع به سبع الوان شود.