اتفاقی نبودن شرطیه

[ویکی فقه] اتفاقی نبودن شرطیه یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و یکی از شرایط انتاج قیاس استثنائی است.
قیاس استثنائی اتصالی و انفصالی در صورتی منتج است که دارای شرایط سه گانه ذیل باشد:۱. کلیت یکی از دو مقدمه؛۲. ایجاب شرطیه؛۳. اتفاقی نبودن شرطیه.شرط سوم در حقیقت به دو شرط، به نحو بدلیت، منحل می شود: لزومی بودن شرطیه (در قیاس استثنائی اتصالی)، و عنادیه بودن منفصله (در قیاس استثنائی انفصالی). دلیل شرط سوم این است که اگر بین مقدم و تالی ملازمه نباشد از وجود یا عدم یکی، وجود یا عدم دیگری ثابت نمی شود. بنابراین در قیاس استثنائی، قضیه شرطیه قیاس، نباید اتفاقیه باشد، بلکه اگر متصله است، باید لزومیه باشد و اگر منفصله است، باید عنادیه باشد.

💡 چون یتیم بی‌کسان بر بی‌کسی زاری کند اتفاقی با دل زارش در آن زاری کنید

💡 گر برین بیعت نبودست اتفاقی پس چرا خانهٔ آن جای این شد خانهٔ این جای آن

💡 این که هر اتفاقی و حتی هر کشفی از این بازی خود جزئی از بازی است؛ بسیار بر جذابیت داستان می‌افزاید.

💡 گمان دارم که: با من اتفاقی هست آن مه را چه باشد، آه! اگر روزی یقین گردد گمان من؟

💡 مرهم وصل تو ما را اتفاقی دست داد ورنه کس را از تو امید دوا هرگز نبود

💡 استیو طی مصاحبه‌ای اظهار کرد که نمایش کمدی فقط به شکل اتفاقی در زندگی‌اش روی داد و هدف اصلی وی بازیگری در فیلم بوده‌است.