گمانی بردن

گمانی بردن. [ گ ُ ب ُ َد ] ( مص مرکب ) در شک قرار گرفتن. گمان بردن. خیال کردن:
وگر بردباری ز حد بگذرد
دلاور گمانی بسستی برد.فردوسی.وگر شهریارت بود دادگر
تو بر وی بزشتی گمانی مبر.فردوسی.بسیاربخوردند نبردند گمانی
کز خوردن بسیار شود مردم، بیمار.فرخی.چه گوید و چه گمانی برد که خار درشت
چه کرد خواهد با آتش زبانه زنان.فرخی.به مشتریت گمانی برم به همت و طبع
که همچوهور لطیفی و همچو نور قوی.منوچهری ( دیوان چ دبیرسیاقی ص 127 ).گفتی که دعا نمی نویسی
این شیوه به من مبر گمانی.کمال الدین اسماعیل.- بدگمانی بردن؛ خیال بد کردن:
بگفتند کای شاه پیروزگر
به شمعون همی بدگمانی مبر.شمسی ( یوسف و زلیخا ).

( مصدر ) گمان بردن ظن بردن: چنین گفت کای باب پیروزه گر تو بر من بسستی گمانی مبر.

💡 همانا گمانی که من کودکم به دانش چنان چون به سال اندکم

💡 گمانی ازین به یقین شد نشاید امیدی از این به وفا کرد نتوان

💡 آنچیز کزین پیش گمان بود یقین گشت دانی نتوان داد یقینی به گمانی

💡 چو دهان تو یقین نیست، رها کن بازی چند گاهی که توانم به گمانی بزیم

💡 پیمان ز بد گمانی من هر گهی شکست افزود مهر آن بت پیمان شکن مرا

💡 چو دشمن گمانی برد کاین سپاه که با من بمانده ست در قلبگاه