پوست واکرده

💡 در چنین وقتی که گل واکرده آغوش وداع در گشاد در مکن ای باغبان استادگی

💡 دام یک عالم تعلق‌ گشت حیرانی مرا عاقبت‌کرد این در واکرده زندانی مرا

💡 به یادش همچو گل آغوش واکرده گریبانم بسان حلقه گرداب شد از گریه دامانم

💡 جبهه واکرده زنهار از تهیدستان مجو سفره دارد از بغل، دستی که تنگ افتاده است

💡 چشم جان تا بر جمال روی تو واکرده‌اند خانه دل را به روی غیر درها بسته‌اند

💡 پرده از روی متاع خویش تا واکرده‌ای تخته از تابوت می‌گردد دکان زندگی