فغان براوردن

( فغان برآوردن ) فغان برآوردن. [ ف َ ب َ وَ دَ ] ( مص مرکب ) فریاد کسی را بلند کردن:
خاقانی این سخن گفت اورا زبان فروبست
تا ناگهی نباید کز تو فغان برآرد.خاقانی. || فریاد زدن. ناله کردن.فریاد برآوردن:
مرغان چمن فغان برآرند
گر فرقت نوبهار گویم.سعدی.

💡 شد ناخن خیال تو مضراب جان چنان کاوتار من کنند فغان همچو تارها

💡 فغان سینه ز داغ تو رو به گردون برد سرشک دیده ز تاب تو ره به هامون کرد

💡 خالی نگذاری سر تابوت فغانی ای نخل خرامان، سخنی گفتم و رفتم

💡 چون نباید به چمن نعره‌زنان بلبل مست از گل افتاد جدا ز آن به فغان می‌آید

💡 دلا ز چنگ برآمد فغان به محفل‌ها که دل کنید ز می لعل حل مشکل‌ها

💡 چو از دیده‌گه دیده‌بانش بدید سوی زابلستان فغان برکشید