تسلیم حقیقی، همانطور که اشاره شده، فراتر از یک ادعا بوده و در اعمال، نیات، و تمامی شئون زندگی فرد متجلی میگردد. نشانههای اصلی این تسلیم عبارتند از اخلاص در عبادت، اقامه نماز، و تقوا. اخلاص به معنای آن است که تمام اعمال انسان، چه عبادی و چه غیرعبادی، صرفاً به خاطر رضایت خداوند و بدون هیچ شائبهای از ریا یا جلب توجه مخلوقات انجام پذیرد. این همان هدفی است که در آیات پایانی سوره توسط خداوند به پیامبر اکرم (ص) امر شده تا اعلام کند: «بگو: نماز و تمام عبادات من، و زندگی و مرگ من، همه برای خداوند پروردگار جهانیان است. همتایی برای او نیست و به همین مأمور شدهام و من نخستین مسلمانم!» این اعلام، خلاصهای از دعوت پیامبر و تأکیدی بر عملی بودن سخنان ایشان است.
دومین پاراگراف به تشریح مفهوم صراط مستقیم و هدایت الهی میپردازد. خداوند متعال پیامبر خود را به این راه روشن هدایت فرموده است؛ راهی که بر اساس فطرت انسانی بنا شده و بهگونهای است که بهترین مصالح دنیا و آخرت انسان را تأمین مینماید. این هدایت، شبیه هدایتی است که حضرت ابراهیم (ع) دریافت کرد، یعنی هدایت به «دین حنیف»؛ دینی که به روشنی از انحراف شرک دور شده و به اعتدال توحید گرایش یافته است. تأکید بر اینکه ابراهیم نیز از مشرکان نبود، نشان میدهد که تسلیم کامل در برابر توحید، مسیر همه پیامبران بزرگ الهی بوده و این اصل، اساس دعوت دینی است که هیچگونه شریکی را برای خداوند برنمیتابد.