ذئاب الغضی

ذئاب الغضی. [ ذَ / ذِ بُل ْ غ َ ضا ] ( ع اِ مرکب ) در تاج العروس آمده است: و ذؤبان العرب لصوصهم و صعالیکهم و شطارهم الذین یتلصصون و یتصعلکون لأنهم کالذئاب و هو مجاز و ذکره ابن الاثیر فی ذوب و قال الاصل فی ذؤبان الهمز ولکنه خفف فانقلبت واواً وذئاب الغضی شجرٌ یاوی الیه الذّئب. و هم بنوکعب بن مالک بن حنظلة من بنی تمیم. سموا بذلک لخبثهم لان ذئب الغضی اخبث الذّئآب. - انتهی. و رجوع به ذئب الخمر شود.

در تاج العروس آمده است.

💡 میش با شمشیر تیزش سر فرازد بر پلنگ بره با فرمان عزمش چیره گردد بر ذئاب

💡 گر نه گرگی بر ره گرگان مرو گوسپندت را مران سوی ذئاب

💡 اندر حریم حرمت تو دیده چشم خلق ایمن گرفته فوج غنم مرتع ذئاب

💡 ذئاب وار بهر در نرفتم و نروم وگر روم ز در تو منافقم چو ذئاب