تینکلوس بابلی

تینکلوس بابلی. [ س ِ ب ِ ] ( اِخ ) این یکی از سند سبعه بیوت کواکب سبعه است و او راست: کتاب الوجود و الحدود. ( ابن الندیم از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به تنگلوشا شود.

💡 هر چند که سان بالات نام بابلی بر خود داشت (سینوبالیت (خدا) سین مرا زنده نگهداشت)، ولی به فرزندانش نام‌های مذهبی داد که مخلوط با یهوه بود..

💡 ادبیات آخرالزمانی و اسطوره‌ای در جوامع مختلف باستانی بابلی و یهودی وجود داشته که به پایان جهان و جامعه بشری پرداخته، مانند حماسه گیلگمش مربوط به ۲۰۰۰–۱۵۰۰ سال پیش از میلاد.

💡 جادوی بابلی این سحر نه خود تنها کرد با سر زلف چلیپای تو پیمان دارد

💡 جلد اول این کتاب به دوره پارسیان (ایرانیان باستان) و دو قرن و نیم پس از تبعید بابلی‌ها می‌پردازد.

💡 در ره عشق ای دل از سحر و فسون ایمن مباش خانه ی هر مور این صحراست چاه بابلی

💡 خال مشکین یاد می‌آرد از آن چاه ذقن زین که روزی جادویی بودست و چاه بابلی