تنوین ترنم

تنوین ترنم. [ ت َن ْ، ن ِ ت َ رَن ْ ن ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تنوینی است که به آخر قوافی دارای حرف اطلاق، بجای آن حرف اطلاق درآید، و حروف اطلاق الف، واو و یاء است که به آخر کلمات درآید. و به عقیده سیبویه هرگاه حروف اطلاق را که موجب ترنم و غناء است از قوافی حذف کنند بجای آن تنوین آرند و با آن ترنم را قطع کنند و این تنوین اختصاص ندارد و به آخر افعال اگر قافیه باشند نیز درآید. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). رجوع به ترنم و تنوین و دیگر ترکیبهای آن شود.

تنوینی است که به آخر قوافی دارای حرف اطلاق به جای حرف اطلاق در آید و حروف اطلاق الف واو و یائ است که به آخر کلما در آید.

💡 دهانش نون تنوین است فایز! که آید در حساب و نیست معلوم

💡 در الف‌بای فارسی گرفته شده از عربی تنوین نصب به سه شکل نوشته می‌شود: اً، ـاً، ءً

💡 بر روی حروف قرآن جمعاً ۲۸ علامت بکار رفته‌است که ۳ مورد آن یعنی کسره و یای مدّی و تنوین جرّ در زیر حروف و بقیه روی آن‌ها قرار می‌گیرند (علامت اشباع در کنار حرف ه قرار دارد)

💡 داریوش آشوری مخالف استفاده از نون به‌جای تنوین است؛ او می‌گوید: «این شیوه هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و تنها بر ابهام خط فارسی می‌افزاید؛ زیرا با نشانهٔ سنتی می‌توان اصلِ عربیِ این نشانه و نقش قیدساز آن را در جمله بازشناخت، اما با این شیوهٔ تازه چیزی می‌شود شبیه هر «ن» پایانیِ دیگر در خط و زبان فارسی.»

💡 وی همچنین اختلاف دیگری در این کلمه گزارش می‌کند که بر اساس آن برخی از قراء، «حمالة الحطب» را «حمالة للحطب» و با تنوین در نصب یا رفع «حماله» خوانده‌اند.

💡 تمامی کلمات تنوین دار که از عربی وارد فارسی شده اند قید هستند.