بیعت رفتن

بیعت رفتن. [ ب َ / ب ِ ع َ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) بسته شدن بیعت. بیعت بستن و بیعت کردن. ( آنندراج ):
نسبتی دارد همانا زلف او با چشم من
بیعتی رفته ست گویا هر دو را با یکدگر.معزی نیشابوری.

بسته شدن بیعت. بمعنی بیعت بستن و بیعت کردن است.

💡 کان که طرح بیعت شوری فکند خود همان جا طرح عاشورا فکند

💡 ازین چار بیعت به شاهی ستان که در ملک باشندت از دوستان

💡 بیعت نیکو تو با مظهر ببند تا شوی در ملک معنی سر بلند

💡 دارد ببقای تو فلک بیعت و سوگند هرگز نخوهد بیعت و سوگند شکسته

💡 حریف رشک نسیم دراز دست نیم حنای بیعت گل را ز دست می شویم

💡 دست تو از اهل آن بیعت شود که یدالله فوق ایدیهم بود