حضرت آیتالله العظمی حاج شیخ محمد فاضل لنکرانی، یکی از مراجع تقلید برجسته جهان تشیع در قرن پانزدهم هجری قمری، در سال ۱۳۱۰ شمسی دیده به جهان گشود. ایشان در خانوادهای ریشهدار و سرشار از علم و تقوا پرورش یافتند. پدر گرامی ایشان، حضرت آیتالله فاضل لنکرانی، نه تنها یک روحانی جلیلالقدر، بلکه از اساتید محترم و بزرگان حوزه علمیه قم محسوب میشدند. این فقیه عالیمقام که اصالتاً از مهاجران قفقاز بودند، پیش از ورود به قم، سالها در حوزههای علمیه مشهد مقدس و زنجان به تحصیل و تدریس اشتغال داشتند و یک سال پس از تأسیس حوزه علمیه قم به دست توانای حضرت آیتالله حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی به این شهر مهاجرت کردند. ایشان در قم با یکی از خاندانهای اصیل وصلت نمودند که ثمره این ازدواج، فرزندانی نیکو سرشت بود و حضرت آیتالله العظمی فاضل لنکرانی به عنوان چهارمین فرزند و تنها پسر روحانی آن خاندان، در محیطی آکنده از معنویت و فقاهت رشد کردند.
از همان اوان کودکی، شخصیت والای پدر و جاذبههای معنوی حاکم بر خانواده، تأثیری عمیق بر روح و روان ایشان نهاد و ایشان را مجذوب مسیر هدایت و سلوک گردانید. در فضای پاک و بیآلایش کودکی، ایشان تصمیم قاطع گرفتند که راه و رسم زندگی پدر بزرگوار خود را الگوی خویش قرار داده و مسیر روحانیت و تحصیل علوم دینی را پیش بگیرند. این تصمیم، سرآغاز مسیر علمی و فقهی پرباری شد که در نهایت ایشان را به یکی از استوانههای مرجعیت شیعه تبدیل کرد.
این مرجع عالیقدر، با تکیه بر میراث علمی خانواده و استعداد ذاتی خود، مراحل تحصیلات مقدماتی و عالی حوزوی را با سرعت و عمق کمنظیری پیمودند. دوران تحصیل ایشان در حوزه علمیه قم، با بهرهگیری از محضر بزرگترین اساتید عصر همراه بود و ایشان توانستند در فقه، اصول، فلسفه و کلام به مدارج عالی دست یابند. تلاشهای علمی و مجاهدتهای فکری ایشان، موجب شد تا در زمره مراجع تقلید جهان اسلام قرار گیرند و منشأ فیض و هدایت برای خیل عظیمی از مقلدان در سراسر جهان باشند.