اشهب کافوری

اشهب کافوری. [ اَ هََ ب ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) از رنگهای اسب است، و آن چنانست که به سپیدی ( اسب ) موی سیاه درآمیزد ولی زمینه بدن آن سپید باشد. ( از صبح الاعشی ج 2 ص 18 ).

از رنگهای اسب است و آن چنانست که به سپیدی موی سیاه در آمیزد ولی زمینه بدن آن سپید باشد. چنین اسبی را اشهب کافری خوانند.

💡 دلبر آنساعت که جام خمر کافوری بداد مسند دل بر فراز چشمه کافور بود

💡 دل کس جمع نماند چو پریشان گردد زلف چون سنبل تو بر بدن کافوری

💡 شمع کافوری همی گویند بی دود است و من حیرتم از سنبل زلف و بیاض گردن است

💡 دو دندانش از طوق زر در نظر بود شمع کافوری و تاج زر

💡 انگبین را پرده کافوری کند وانگهش آن پرده زنبوری کند

💡 می کند دل را سیه نزدیکی سیمین بران گرچه کافوری بود،تاریک باشد پای شمع