ازد شنوه

( ازد شنوة ) ازد شنوة. [ اَ دِ ش َ ن ُوْ وَ ]( اِخ ) اَزدِ شَنوءة. رجوع به اَزد و شَنُوَّة شود.

💡 1168-صحيح مسلم 2/232. مسند احمد 2/282. و توصيف موسى عليه السلام از اينروايت افتاده و در مصدر چنين است: مردى بود مضطرب (؟)، داراى موهايى صاف (؟)،گويى از مردان شنوه است.

💡 سپس به آسمان ششم بالا رفتيم، در آنجا مردى گندمگون و بلند بالا بود گويىازمردم سمره (يا شبوه يا شنوه نام قبيله اى است ) بود كه اگر دو لباس روى همبه تن مىكرد باز هم موى بلند او از آنها بيرون مى زد، و شنيدم كه مىگفت: بنىاسرائيل پندارند كه من نزد خداوند گرامى ترين فرزندان آدمم، درحالى كه اين شخصمردى است كه نزد خدا از من گرامى تر است. گفتم:اىجبرئيل، اين كيست ؟ گفت: برادرت موسى بن عمران است. پس ‍ بر يكديگر سلامكرديمو براى هم آمرزش خواستيم. و در آنجا نيز فرشتگانى خاشع مانند آسمانهاىديگر وجودداشت.