لغت نامه دهخدا
( شنوة ) شنوة. [ ش َ ن ُوْوَ ] ( اِخ ) ازد شنوة؛ لغتی است در ازد شنوءة که قبیله ای است. شَنَوی منسوب است به وی. ( منتهی الارب ).
( شنوة ) شنوة. [ ش َ ن ُوْوَ ] ( اِخ ) ازد شنوة؛ لغتی است در ازد شنوءة که قبیله ای است. شَنَوی منسوب است به وی. ( منتهی الارب ).
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آنگاه به آسمان ششم صعود نموديم، در آنجا مردى بلند بالا و گندم گون ديدم كه گوئى از شنوه (قبيله معروف عرب ) بود