[ویکی فقه] اِبْن ِ زَیّات، ابوحجّاج (یا ابویعقوب ) یوسف بن یحیی بن عیسی ابن عبدالرحمان تادلی (د ۶۲۷ یا ۶۲۸ق /۱۲۳۰ یا ۱۳۳۱م )، ادیب، لغوی، فقیه و قاضی مالکی مراکشی است.
ابن زیات اهل تادلا یا تادله، شهری در جبال بربر، نزدیک تلمسان و فاس
یاقوت، بلدان، ج۱، ص۸۱۰.
از کتاب التشوّف الی رجال التصوّف او برمی آید که او خود در زمره صوفیان بوده و گاه مطالبی را از زبان مریدان نقل کرده است.
ابن زیات، یوسف، التشوف الی رجال التصوف، به کوشش آدولف فور، ج۱، ص ۲۲۲، رباط، ۱۹۵۸م.
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 یوسف بن عدی: پروژه خلاقیت فلسفی عرب: قرائتی از آثار طه عبدالرحمن، 2012.
💡 معین دولت و دین یوسف بن ناصردین امیر عالم عادل برادر سلطان
💡 القصه، قبول کرد. آن بازرگان برفت. بوعثمان را بی اختیار نظر بر آن کنیزک افتاد و عاشق او شد. چنانکه بی طاقت گشت - ندانست که چه کند. برخاست و پیش شیخ خود ابوحفص حداد رفت. ابوحفص او را گفت: تو را به ری میباید شد، پیش یوسف بن الحسین.
💡 پس از اینکه جسد زید و چند تن از یارانش را به دار زدند یوسف بن عمر، چند نفر نگهبان کنار دار گماشت تا شبانه روز مراقب بدن باشند، مبادا کسی شبانه آن را برباید و دفن کند.
💡 ابو زکریاء یحی بن عمر بن یوسف بن عامر کنانی اندلسی ۲۲۳–۲۸۹ه. (۸۳۷–۹۰۱)م. از دانشوران اندلس بود.
💡 یوسف بن عبدالمؤمن است که به مدت ۱۵ سال بر مغرب و اندلس حکومت کرد. وی سرانجام در سال ۱۱۹۹ میلادی درگذشت و محمد الناصر به قدرت رسید.
