گوز هندو

گوز هندو. [ گ َ / گُو زِ هَِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نارجیل. ( دستور اللغة ). ( السامی فی الاسامی ). جوز هندی. در رساله پهلوی «خسروکواتان و ریتک وی » ( بند 50 ) آمده: انارگیل که با شکر خورند به هندوی انارگیل خوانند. و «به پارسیک گوچ ی هیندوک ( گوزهندی ) خوانند» «اونوالا ص 25». ( حاشیه برهان قاطع چ معین: جوز هندی ). رجوع به گوز هندی شود.

نارجیل. جوز هندی

💡 بر کلاه حرم ایمن نِیَم ای کعبهٔ حُسن زین دو هندو که بر اطرافِ تو طرّارانند

💡 چو طوطی دید هندو را برابر زفان بگشاد طوطی همچو شکر

💡 آئین هندو در قرن اول و دوم قبل از میلاد به اوج قدرت رسید.

💡 گر بخوانی گبر و هندو ور بگوئی کفر و جادو هر چه میگوئی تو بر گو من چنویم من چنویم

💡 وان مرغ که شد دیده ی من سقّایش هندو چه ی بستان هزار آوائیست

💡 و یا هندو آمد به بازار چین شد از کم‌بهائی چین بهر چین