کودک سرشتی

کودک سرشتی. [ دَ س ِ رِ ] ( حامص مرکب ) اخلاق و عادات کودکان داشتن. ( فرهنگ فارسی معین ).

اخلاق و عادات کودکان داشتن.

💡 دلا در خون سرشتی خاکم، اکنون کهن دیوار ایمان تازه گردان

💡 پی حسنت الوانت این مست گل که در خون سرشتی به قالب مزن

💡 در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی

💡 خاک چهل صباح سرشتی به دست صنع خود بر زبان لطف براندی ثنای خاک

💡 درین ویرانه نتوان یافت خشتی برون از قالب نیکو سرشتی

💡 خالی نبود یکنفس از حور سرشتی پیوسته نگارش بکنار است دل ما