آیتالله شهید سید مصطفی خمینی، فرزند بزرگوار رهبر کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (قدس سره)، در سال ۱۳۰۹ هجری شمسی در شهر مقدس قم و در خانوادهای اصیل، عالم و شریف دیده به جهان گشود. ایشان شش سال تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس نوین سپری کرد و سپس فراگیری علوم حوزوی را در حوزه علمیه قم آغاز نمود. در هفده سالگی، به فرمان پدر بزرگوارش، رخت مقدس روحانیت بر تن پوشید. ایشان در حوزه علوم ادبیات پیشرفت خیرهکنندهای داشت و به سرعت به جایگاهی رسید که نظریات محققانهاش در تفسیر قرآن کریم قابل مشاهده است. پس از آن، با عزمی راسخ به فراگیری علوم عمیقتر حوزوی چون فقه، اصول، رجال، حدیث، فلسفه و عرفان پرداخت و در مدتی کوتاه به مراتب عالی در تمامی این علوم دست یافت.
در سیوسه سالگی، آیتالله سید مصطفی خمینی تدریس «درس خارج اصول» را در حوزه علمیه قم آغاز کرد و پس از تبعید دوم، این دوره تدریس عمیق را در حوزه علمیه نجف اشرف ادامه داد. ایشان در این محافل به بحثهای مفصل و ژرف اصولی، همراه با نقد دقیق آراء و نظریات پژوهشگران، اشتغال داشت و تحقیقات نوآورانه و استوار خود را ارائه میداد که همگی گواه بر مقام علمی رفیع آن شهید بزرگوار بود. علاوه بر این، ایشان تدریس «درس خارج فقه» و تفسیر قرآن کریم را نیز شروع کرد که عمق، گستردگی و ارزش علمی مباحث آن مورد تحسین و توجه علما و محققین برجسته حوزه نجف اشرف قرار گرفت؛ تا جایی که حضرت امام خمینی درباره ایشان فرمودند: «مصطفی امید آینده اسلام بود.»
متأسفانه، این فقیه مجاهد در عمر نسبتاً کوتاهی که داشت، آثار علمی فراوانی در زمینههای گوناگون تألیف نمود که بخش عظیمی از آنها از میان رفت و تنها بخشی از میراث قلمی ایشان به دست ما رسیده است. از جمله آثار ایشان میتوان به کتاب «الصوم» اشاره کرد که نگارش آن با نظمی مبتنی بر یک مقدمه و چندین مبحث آغاز شده بود، اما متأسفانه مبحث نخست آن ناتمام ماند و سایر مباحث نیز فرصت طرح و تکمیل نیافتند. این ضایعه، فقدان دانشمندی کمنظیر را برای جهان اسلام رقم زد.
