کاسه ٔ گدایی

💡 گدایانی از پادشاهی نفور به امیدش اندر گدایی صبور

💡 خسروی کار گدایی کی بود این به بازوی چو مائی کی بود

💡 گدایی می کنم زان یار دلبر گهی بر بام باشم، گاه بر در

💡 تو سلطان جهانی من گدایی نظر یک دم بر احوال گدا کن

💡 تو شاه ملک حسنی من تنگدل گدایی در خاطرم نگنجد اندیشه وصالت

💡 حیف باشد دست او در خون من پادشاهی با گدایی می‌زند

💡 او پس از سال‌ها تلاش و تلاش، حالا دیگر نیازی به نگه داشتن آن کاسه ٔ گدایی در برابر درهای خانه‌های مردم و درخواست کمک نداشت.

💡 شاعر با استفاده از استعاره کاسه ٔ گدایی، قصد داشت فقر و بیچارگی عمیقی را که در جامعه ریشه دوانده است، به تصویر بکشد و اعتراض کند.

💡 هیچ‌کس نمی‌خواست زندگی خود را مانند کسی که با یک کاسه ٔ گدایی در خیابان‌ها پرسه می‌زند، پر از فلاکت و نیاز و درماندگی باشد.