پشت گوش فراخی

پشت گوش فراخی. [ پ ُ ت ِ ف َ ] ( حامص مرکب ) حالت و چگونگی پشت گوش فراخ. اهمال. سستی. سپوزکاری.

سستی تنبلی سپوز کاری اهمال.

💡 وگر تن‌‎پرور است اندر فراخی چو تنگی بیند، از سختی بمیرد

💡 غره نکند هر که بدیده است سپاهش این عالم ازان پس به فراخی مکانیش

💡 خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی نه چون کارت به جان آید خدا از جان و دل خوانی

💡 تا برون نایی بنگشاید دلت پس چه سود آمد فراخی منزلت

💡 تنک گردد سینه چون دل شد فراخ از فراخی سینه را جا تنک شد

💡 آب فراخی همه ره تا به گنگ آمده لشکر همه از آب تنگ