وام فرسائی

وام فرسائی. [ ف َ ] ( حامص مرکب ) استهلاک دین. ( لغات فرهنگستان ).

استهلاک دین

💡 ز دل بس رازهای پرده گر سر بر زند روزی که دل فرسائی بار جفا نازک دلم سازد

💡 ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی زینسان که شدی بر رخ او سودائی

💡 هر سحرگاهش دعای صدق ران پس به سوی عرش فرسائی فرست

💡 ساکنم کن به ره خویش که پر مشکل نیست مور را درگذر شهد سکون فرسائی

💡 پی عذر قدومت محتشم تا دم آخر بر آن در جبهه‌سائی آستان از سجده فرسائی

💡 جز به سر راه عشق نتوان رفت پای اندر طلب چه فرسائی