هفت مشعله

هفت مشعله. [ هََ م َ ع َ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از سبعه سیاره است که هفت کوکب باشد. ( برهان ).

هفت کوکب
کنایه از سعبه سیاره است که هفت کوکب باشد

💡 اندر این شب می‌نماید صورتی مشعله در دست یا رب کیست آن

💡 گر به تاریکی همی چشمت ندید حجت اینک داشت پیشت مشعله

💡 ای قوم گمان برده که آن مشعله‌ها مرد آن مشعله زین روزن اسرار برآمد

💡 قمر که شمع شبستان اول ایوان است زلاف مشعله داریت رخ منور کرد

💡 شور صد سلسله دل طره‌اش از طراری نور صد مشعله جان غره‌اش از غرایی

💡 خراش نغمه دهد می، گمان مبر که دلم به شامِ مشعله آوازه مست می گردد