نیک وفائی

نیک وفائی. [ وَ ] ( حامص مرکب ) خوش عهدی. وفای به عهد:
با هرکه وفا کرد وفا را به سر آورد
بس نیک بود در ملکان نیک وفائی.منوچهری.

خوش عهدی. وفای به عهد.

💡 وفای وعده ندارد طمع زخوی تو فیض مرا بس است گرت وعدهٔ وفائی هست

💡 گلی که بوی وفائی درین چمن ندهد بقدر کم ز خس آشیان بلبل شد

💡 چواین بی وفائی بدیدم ز یار شدم پیش مرغان همه شرمسار

💡 چون روا باشد پس از چندین خطر که شوم بر بی وفائی مشتهر

💡 با مهر وبا وفائی با هر دل آشنایی از ما چرا جدائی دوری مکن صفا کن

💡 شدی اکنون وفائی پیش آور دمی عطار را با خویش آور