نورد دادن

نورد دادن. [ ن َ وَ دَ ] ( مص مرکب ) جولان دادن: در میدان مبارزت اسب را نورد می داد و این بیت ها می گفت. ( ابوالفتوح چ سنگی ج 2 ص 172 ).

جولان دادن

💡 جستم از نامه‌های نغز نورد آنچه دل را گشاده داند کرد

💡 شمار کج روی دوست در نظر دارم درین نورد ندانم که آسمان چندست

💡 فلک، در نورد و تو در خوابگاه تو مدهوش و در شبروی مهر و ماه

💡 ای دل غمدیده با دوران بساز یا برو طومار دعوی در نورد

💡 نورد بودم، تا ورد من مُورَّد بود برای ورد مرا ترک من همی پرورد