ندید بدیدی

ندیدبدیدی. [ ن َ ب َ ] ( حامص مرکب ) نوکیسگی. نودولتی. تازه به دوران رسیدگی. صفت ندیدبدید. رجوع به ندیدبدید شود.

نو دولتی تازه به دوران رسیدن.

💡 بدیدی که زین پیش بردم سه بار همان ساز و آرایش کارزار

💡 گر قدحش بدیدیی چون قدحش پریدیی وز کف جام بخش او از کف خود برستیی

💡 ره تو هر که بسپرد او در آخر بدیدی روی خوبت را بظاهر

💡 از غل و بند مجنون دیگر سخن نگفتی گر اوحدی بدیدی قید و سلاسلم را

💡 گمان خویشتن هم خود بدیدی یقین خود در کمال خود رسیدی

💡 بدیدی همی تیغ ارجاسپ را فگندی به خون پیر لهراسپ را