میدان ارا

( میدان آرا ) میدان آرا. [ م َ / م ِ ] ( نف مرکب ) میدان آرای. آراینده میدان. میدان آراینده. سوارکار ماهر که در میدان جنگ یا گوی بازی با اسب هنرنمایی کند. مرد کارزاری که در آوردگاه هنرها کند.

( میدان آرا ) میدان آرای آراینده میدان میدان آراینده

💡 یقین میدان که بس مشکل فتادست که گر بستند پایم دل گشادست

💡 میدان به کام خاطر و گوئی نمیزنی باز ظفر به دست و شکاری نمیکنی

💡 طلب نمود مبارز هر آنچه از ایشان کسی ز لشکر کفار نامدش میدان

💡 باز چون شاه عزم میدان کرد عالمی را هلاک از جولان کرد

💡 چون به میدان رسید شاه و سپاه مهر درویش تافت در دل شاه

💡 از تاب دو چوگان سر زلف تو یارا سرگشته میدان تو گشتیم چو گویی