موزه پوشیده

موزه پوشیده. [ زَ / زِ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) چکمه بپا و چکمه پوشیده. ( ناظم الاطباء ).

چکمه بپا و چکمه پوشیده.

💡 چون غَرَض آمد، هنر پوشیده شد صد حجاب از دل به سوی دیده شد

💡 دامن‌کشان به خون فغانی چو بگذری پوشیده دار جلوهٔ حسنت ز چشم غیر

💡 چند پوشیده کنی عشق خود از اهل نظر؟ نیست بیمار کسی چشم تو بیمار خودست

💡 هست تا زیر فلک، جوهر دل پوشیده است تیغ چون در ته زنگار نماید خود را؟

💡 بر طبیبم سوز دل پوشیده ماند ورنه اشک دیده‌ام پنهان نبود

💡 مجنون عبث به دامن صحرا گریخته است پوشیده این چراغ به دامان نمی شود