مناره اسکندریه که با نام فانوس دریایی اسکندریه نیز شناخته میشود، یکی از مشهورترین بناهای دنیای باستان و از عجایب هفتگانه جهان قدیم بود که در جزیره «فاروس» در بندر شهر اسکندریه مصر ساخته شده بود. این سازه عظیم که قدمتی حدود ۲۳۰۰ سال دارد، به عنوان یکی از بلندترین ساختمانهای زمان خود شناخته میشد و نقش مهمی در هدایت کشتیها به سوی بندر ایفا میکرد. هدف اصلی ساخت این مناره، ایجاد یک نشانه نوری برای راهنمایی دریانوردان در شب و شرایط نامساعد جوی بود تا بتوانند با امنیت بیشتری به ساحل نزدیک شوند. از نظر معماری، این بنا دارای ساختاری چندبخشی بود که شامل پایهای چهارگوش، بخش میانی هشتضلعی و بخش بالایی استوانهای میشد که در بالاترین نقطه آن آتشی دائمی روشن نگه داشته میشد. در برخی روایتهای تاریخی آمده است که بر فراز این برج، آینهای بزرگ نیز قرار داشته که نور آتش را در فواصل دورتر در دریا منعکس میکرد و به افزایش کارایی آن کمک مینمود. ارتفاع این سازه در منابع مختلف بین حدود ۱۰۳ تا ۱۱۸ متر ذکر شده و حتی در برخی گزارشهای قدیمیتر، اعداد بالاتری نیز برای آن بیان شده است. مناره اسکندریه علاوه بر کارکرد عملی، نمادی از پیشرفت مهندسی و معماری در جهان باستان نیز به شمار میرفت و نشاندهنده توانایی بشر در ساخت سازههای عظیم و پیچیده بود. این بنای باشکوه در طول قرنها بر اثر زمینلرزههای متعدد، بهویژه زلزلههای شدید در قرون میانه، به تدریج تخریب شد و در نهایت به طور کامل از میان رفت. امروزه تنها بقایای آن در زیر آبهای بندر اسکندریه شناسایی شده و مورد مطالعه باستانشناسان قرار گرفته است. بنابراین، مناره اسکندریه یادگاری باشکوه از تمدن باستانی مصر است که هم به عنوان فانوس دریایی و هم به عنوان یکی از شگفتیهای معماری جهان باستان شناخته میشود.
مناره ٔ اسکندریه
لغت نامه دهخدا
مناره اسکندریه. [ م َ رَ / رِ ی ِ اِ ک َ دَ ری ی َ ] ( اِخ ) یکی از عجایب سبعه دنیای قدیم، فانوس دریایی اسکندریه. و رجوع به اسکندریه و فار ( اِخ ) ( نام جزیره ) و نیز رجوع به معجم البلدان شود.