قبله ٔ حاجت

قبله حاجت. [ ق ِ ل َ / ل ِ ی ِ ج َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قبله حاجات. آنکه حاجتمندان بدو روی آورند و قضای حاجت خود از او خواهند:
خسروان قبله حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درویشان است.حافظ.

قبله حاجات آنکه حاجتمندان بدو روی آورند و قضای حاجت خود را از او خواهند.

💡 گر نمودم به همه روی تو را معذورم قبله را بر همهٔ خلق نشان باید داد

💡 پس از طلوع فجر كه به بالينش مى آيند مى بينند رو به قبله خوابيده و از دنيا رفتهاست، رحمة اللّه عليه.

💡 چو روی دوست بود فارغم ز قبله ی غیر اگر چه کفر تو باشد ولی مرا دین است

💡 جهان پناها ای اهل ملک و ملت را در تو قبله اقبال و کعبه آمال

💡 نه هر  ایزدپرست ایزد پرستد چو خود را قبله سازد خود پرستد

💡 جانا رخ تو قبله خوبان کابل است زلف تو عنبریست که لالاش سنبلست