قبح فاعلی

[ویکی فقه] قبح فاعلی، بد سرشتی فاعل تجرّی یا معصیت به دلیل مخالفت اعتقادی با حکم شرعی است.
قبح فاعلی، مقابل قبح فعلی، و به معنای بد سرشت بودن و وجود سیرت زشت و صفت رذیله در فاعل تجرّی و یا معصیت است که سبب اظهار جرات و مخالفت اعتقادی (در تجرّی) و عملی (در معصیت) با فرامین مولا می گردد.
نظر اصولیون درباره قبح فاعلی در تجری
اصولیون در این که تجری و معصیت از قبح فاعلی و سوء سیرت فاعل آنها حکایت می نماید، اختلافی ندارند، هر چند درباره این که در تجری، قبح فعلی نیز وجود دارد یا نه اختلاف دارند.
قبح صفت برای خود فاعل
عنوان قبح، گاه صفت فعل و گاه صفت فاعل است. در قبح فاعلی، قبح صفت برای خود فاعل است.

💡 ۲۶. بان: این پسوند صفت فاعلی که دلالت بر نگاهبانی و حفاظت می‌کند، می‌سازد.

💡 ۵۹. نده: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و صفت فاعلی می‌سازد.

💡 ما برای اشاره در حالت‌های فاعلی، مفعولی، و اضافی به کار می‌رود:

💡 حالت‌های فاعلی امروزه در زبان‌های اسلاوی، و در یونانی، ایسلندی، پشتو، مجاری، گرجی و آلمانی و غیره یافت می‌شوند.

💡 حالت‌های فاعلی امروزه در زبان‌های اسلاوی، و در یونانی، ایسلندی، پشتو، مجاری، گرجی و آلمانی و غیره یافت می‌شوند.

💡 در مازندرانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.