علی بن عباسقلی مظاهری اصفهانی

[ویکی فقه] علی بن عباسقلی مظاهری اصفهانی، از شعرا و ادبای معاصر اصفهان بوده است.
علی مظاهری کَروَنی متخلّص به «مظاهر» فرزند عباسقلی، شاعر و ادیب معاصر در سال ۱۳۰۳ش در «تیران» از توابع ناحیه کرون (به فتح کاف و واو) اصفهان متولّد شده و پس از تحصیل در مکتب خانه در ۱۰ سالگی به همراه پدر به اصفهان آمده و روزها به کار و فعالیّت و شب ها به تحصیل پرداخت و در ۱۸ سالگی به استخدام اداره آموزش و پرورش درآمده و به عنوان آموزگار در روستای نهضت آباد (شاهدان) تدریس کرد. سپس به خمینی شهر انتقال یافته و با دریافت مدرک دیپلم ششم ادبی، در دبیرستان های آن شهر به تدریس مشغول شد. چند سال بعد به اصفهان منتقل و به تدریس ادامه داد.در سال ۱۳۴۳ به تحصیل در دانشسرای عالی تهران مشغول شد و لیسانس گرفت. او پس از سال ها تدریس در سال ۱۳۶۹ش بازنشسته شد و در کنار تدریس در دبیرستان ها، در مراکز تربیت معلم و دانشگاه های آزاد اسلامی نجف آباد و خوراسکان و دانشسراها و مراکز آموزش عالی و ضمن خدمت فرهنگیان به تدریس پرداخت.
شعرسرایی
وی از ۲۰ سالگی لب به سرودن اشعار گشوده و در انجمن ادبی شیدا و سپس انجمن کمال شرکت کرد و از محضر اساتیدی چون عباس شیدا، محمّدحسین صغیر اصفهانی، عبدالکریم بصیری، محمّدرضا شمشیری (شکیب)، حسن بهنیا (متین) و جعفر نوا در زمینه شعر و ادب بهره گرفت. از اشعار دوره جوانی او در مجموعه ای با عنوان «این لحظه ها» در سال ۱۳۴۹ش به چاپ رسیده و باقی اشعار او هنوز چاپ نشده است. شعر زیر از اوست: "ما پرتو جمال تو در خواب دیده ایم ••• مهتاب را در آینه آب دیده ایم""با سایه دو زلف چلیپا بر ابرویت ••• نقش صلیب در دل محراب دیده ایم""با زلف و روی خنده دندان نمای تو ••• شاخ شکوفه در شب مهتاب دیده ایم".
وفات
وی سرانجام در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ش وفات یافته و در قطعه هنرمندان در گورستان باغ رضوان اصفهان مدفون شد. فضل اللّه خان اعتمادی خوئی ضمن مرثیه ای که برای او سروده، مادّه تاریخ وفات او را چنین گفته است: "رقم کرد «برنا» به شمسی وفاتش: «مظاهر ادیب نکوطبع ما کو»".
هادوی، مصطفی، تذکره شعرای استان اصفهان، ص۷۲۲-۷۲۳.
...

💡 انگلیس در اسفند ۱۳۲۹ یک مذاکره جدید با عباسقلی گلشاییان وزیر دارایی رزم آرا انجام داد که به قرارداد الحاقی گس گلشاییان منجر شد ولی با وجود فشارهای رزم آرا مورد قبول مجلس قرار نگرفت.

💡 به سبب هواداری از دکتر مصدق، پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دیگر نه کاری به عامری ارجاع شد و نه به نمایندگی انتخاب شد تا اینکه در سال ۱۳۳۵ عباسقلی گلشاییان وزیر دادگستری، دیوان عالی کشور را تجدید سازمان داد و او را دادستان کل کشور کرد. عامری تا سال ۱۳۳۸ دادستان کل کشور بود. در این سال به عنوان سفیر به اتریش فرستاده شد و پس از پایان دوران سفارتش، به بازنشستگی نائل آمد.