طیب اﷲ روضته

طیب اﷲ روضته. [ طَی ْ ی َ بَل ْ لا هَُ رَ ض َ ت َه ْ ] ( ع جمله فعلیه دعایی ) هنگام بیاد آوردن مردی ازجهان رفته گویند، یعنی پاکیزه گرداناد خدای مرغزار او را ( کنایه از مرقد ).

💡 مشکین ز طیب نافه خلقش مشام گل روشن ز گرد موکب او چشم توتیا

💡 نیاید از دم روح‌القدس این طیب طوبی‌لک که از یک‌بوی ‌جان‌پرور جهانی شادمان‌ کردی

💡 این روستا در دهستان طیبی سرحدی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲ نفر (۸خانوار) بوده‌است.

💡 دمیده نرگس و بویش دمان چنانکه کسی میان مجمر سیمین نهد بر آتش طیب

💡 این روستا در دهستان طیبی سرحدی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.