طاس افلاک

طاس افلاک. [ س ِ اَ ]( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از قبه آسمان است.

کنایه از قبه آسمان است

💡 آن وقت که این انجم و افلاک نبود وین آب و هوا و آتش و خاک نبود

💡 اهلی نشد آسوده دل از طارم افلاک آسایش مخور غم از طارم تاک است

💡 تا آتشیست جامۀ خورشید گرم رو تا ناخوشیست پیشۀ افلاک خام کار

💡 بلبل ما هر زمان بر شاخساری می نشست بیضه افلاک ما را زیر بال و پر نبود

💡 به کین اهلی از آن رو همیشه‌اند افلاک که داغ مهر تواَش در نهاد می‌یابند

💡 شبی نمی‌گذرد کز غمت نمی‌گذرد شرار آهم از انجم فغانم از افلاک