شاه کاسه

شاه کاسه. [ س َ /س ِ ] ( اِ مرکب ) کاسه کلان. ( بهار عجم ):
پیاله از سر فغفور میزند تیغش
که باده میخورد از شاه کاسه حوصله دار.شفیع.ز خلق چشم طمع ننگ پادشاهان است
بشاه کاسه گدایی نمیتوان کردن.تأثیر ( از بهار عجم ).

کاسۀ بزرگ.

💡 آب کاسه (کهگیلویه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.

💡 تو تا برون شده ای از چمن، ز لاله و گل هزار کاسه خون می خورد چمن بی تو

💡 هر کاسه حاوی بخش‌های کوچکی است، اما همان‌طور که در بیشتر مناطق گرمسیری آسیا مرسوم است، اگر کاسه خالی شود، بلافاصله دوباره پر می‌شود.

💡 کند مژگان من هرگاه دست از آستین بیرون شود گرداب بر کف کاسه دریوزه دریا را

💡 عاشق مست که در بزم چمن نعره زن است کاسه داریش گل و مطربیش بلبل کرد

💡 گرچه جای باده، خون در جام ما چون لاله است داغ دارد عالمی را کاسه پر خون ما