سنگ سراچه

سنگ سراچه. [ س َ گ ِس َ چ َ / چ ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سنگ خانه چرا که سراچه تصغیر سرا باشد. ( آنندراج ) ( غیاث ): سنگ سراچه دل را به آب دیده می سفتم. ( گلستان ).

سنگ خانه چرا که سنگ سراچه تصغیر سرا باشد.

💡 ز بهر کسب شرف شمسه ی سراچه ی بام فتد چو سایه بزیر لوای بواسحق

💡 مهر رویش نگر ز پرده‌ی دل پرده افکنده بر سراچه‌ی گل

💡 رسید وقت که قلب زمانه بگذارد از این سراچه اندوه و غم برون تازد

💡 در این مقام مجازی بجز پیاله مگیر در این سراچه بازیچه غیرعشق مباز

💡 به نقش ابروی تو نیست در سراچه حسن که دست صنع در آن طاقها مهندس شد

💡 هیچ‌گفتی‌که درکدام محل به ‌کدامین سراچه‌اش مقرست