سنگ اسا

( سنگ آسا ) سنگ آسا. [ س َ ] ( ص مرکب ) ثابت. برقرار. مستحکم. قایم. محکم. بیحرکت. ( ناظم الاطباء ).

💡 می زنم صائب من از شوق لبش بر سینه سنگ لعل میگونش بدخشان می کند آیینه را

💡 هم طراوت برده از خاکش سموم هم شده ازتفت سنگ او چو موم

💡 چنان آیم شتابنده درین راه که تیر اندر هوا و سنگ در چاه

💡 بس سنگدل و ستمگرت میبینم بشتاب که سنگ و سیم را خواهم زد

💡 او بی‌تو چو گُل تو پای در گِل او سنگدل و تو سنگ بر دل

💡 آفتاب من تجلی گر کند واعظ به کوه میگدازد از رگ خود در فلاخن سنگ را