سنبله ٔ نورس

کلمه‌ی «سنبله ٔ نورس» در زبان فارسی به معنای واقعی به سنبله‌ای جوان و تازه به بار آمده در گیاهان غلات اشاره دارد، مانند گندم یا جو، که هنوز کامل رشد نکرده و تازه سبز و نو است. «نورس» به معنای تازه و نوظهور است و ترکیب آن با «سنبله» حالتی از تازگی، لطافت و نازکی را در گیاه نشان می‌دهد. در معنای کنایی، «سنبله ٔ نورس» به خط و خال، زلف و اعضای نازک و تازه رشد کرده بدن یا زیبایی جوانان تشبیه می‌شود. این کاربرد در ادبیات کلاسیک فارسی و شعر عرفانی یا عاشقانه دیده می‌شود و برای توصیف لطافت، نازکی و تازگی زیبایی‌های ظاهری انسان به کار می‌رود. از نظر ادبی، این عبارت نماد تازگی، لطافت و جوانی است و گاه بیانگر نو شدن طبیعت یا ابتدای بلوغ و رشد زیبایی‌هاست. در اشعار، «سنبله ٔ نورس» ممکن است برای بیان طراوت و جذابیت دوران جوانی یا اولین شکوفایی زیبایی به کار رود.