سبز وطا

سبز وطا. [ س َ وِ / وَ ] ( اِ مرکب ) کنایه از آسمان است:
خط سیه کرده تظلم بدر چرخ برید
که شما در خط این سبز وطایید همه.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 420 ).

کنایه از آسمان است

💡 سبز شد خارم ز فیض دل اسیر با نم ابر بهارانم چه کار

💡 چون خط پرگار هستی حلقه در گوشم کشید کرد آخر گرد خود گردیدنم زنار سبز

💡 رهبر تو پیر عشق سبز پوش آب معنی کن ز دست عشق نوش

💡 هر قدر اسباب دنیا بیش‌، بار وهم بیش مزرع هر کس درینجا سبز دیدم بنگ بود

💡 زمین پر دل از پایه تخت اوست فلک سبز از سایه بخت اوست

💡 به خمهای سبز شراب طهور که روشن ضمیرند چون نخل طور