ریشه پاییان

ریشه پاییان. [ ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب ) ریشه پایان. جانوران تک یاخته که ریشه های بسیار دارند. ( لغات فرهنگستان ). رجوع به ریشه پایان در جانورشناسی سیستماتیک ج 1 ص 38 و 40 شود.

( اسم ) ردهای از شاخه آغازیان که به نام آمیبها نیز خوانده میشود. وجه تسمیه آن بدین جهت است که حیوانات یک سلولی مذکور جهت اخذ طعمه و نقل مکان زواید سیتو پلاسمی از خود خارج میکنند آمیبها.
یا ریشه پایان. جانوران تک یاخته که ریشه های بسیار دارند.

💡 ز بس که تار نگه ریشه میکند چو نهال نمیتوان نظر از گل بهیچ باب گرفت

💡 در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن وز باده و از ساده تو اندیشه مکن

💡 از جوان بیش بود طول امل پیران را ریشه نخل کهنسال فزون می باشد

💡 ای که تو را دید حق اندیشه است خاربنی، کفر تو پر ریشه است

💡 زین پس سزد ار دست تولا بزند خورشید فلک به ریشه چادر من

💡 خط تو ریشه در رگ جان می دواندم خال تو تخم مهر به دل می فشاندم