روزی ستدن

روزی ستدن. [ س ِ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) ارتزاق. ( تاج المصادر بیهقی ). روزی گرفتن.

ارتزاق

💡 صائب دو سه روزی بخور از طرف عذارش تا از طرف شرم نگهبان نرسیده

💡 اگر نیک و گر بد چو خواهد رسید ز ایام عمر تو روزی بشب

💡 ای آنکه بجز تو یار و همراز نبود روزی که مرا معین و دمساز نبود

💡 چنین بود او چه در مرو و چه در راه ازو خرم نشد روزی شهنشاه

💡 از می طرب نزاید روزی که من ملولم وز نی نوا نخیزد وقتی که من خموشم

💡 آن صادقی که بهر تو روزی بتیغ عشق خود را بکشت زندگی دل نشان اوست