روان فشاندن

روان فشاندن. [ رَ ف َ / ف ِ دَ ] ( مص مرکب ) جان فشاندن. جانفشانی کردن. رجوع به روان افشاندن شود:
دشمنان چون بر غمم بخشوده اند
بر سر دشمن روان خواهم فشاند.خاقانی.

جان فشاندن جانفشانی کردن

💡 یکی را جان فشاندن بر جمالش یکی را لال ماندن در خیالش

💡 چون باد صبح کار مرا می کند تمام بر شمع من فشاندن دامان چه لازم است؟

💡 پس درخت و شاخ شفتالو چرا پستی نمود بهر شفتالو فشاندن پیش شفتالوستان

💡 کشتی هزار شمع به دامن فشاندنی یک شمع را به دست حمایت نگاه دار

💡 حجاب عشق غباری میان ما انگیخت که از فشاندن دامان و آستین ننشست

💡 تو از فشاندن تخم امید دست مدار که ابر رحمت حق بی درنگ می بارد